عملکرد دوم اتر سلولز - ضخیم شدن بستگی به: درجه پلیمریزاسیون اتر سلولز، غلظت محلول، سرعت برش، دما و سایر شرایط دارد. ویژگی های ژل شدن محلول منحصر به آلکیل سلولز و مشتقات اصلاح شده آن است. ویژگی های ژل شدن به درجه جایگزینی، غلظت محلول و مواد افزودنی مربوط می شود. برای مشتقات اصلاح شده هیدروکسی آلکیل، ویژگی های ژل شدن نیز با درجه تغییر هیدروکسی آلکیل مرتبط است. برای غلظت محلول، mc و HPmc با ویسکوزیته پایین را می توان با محلول غلظت 10%-15%، mc و HPmc با ویسکوزیته متوسط را با محلول 5%-10% و بالا تهیه کرد. ویسکوزیته mc و HPmc را فقط می توان با محلول 2%-3% تهیه کرد و طبقه بندی ویسکوزیته اتر سلولز معمولاً بر اساس محلول 1%-2% است. اتر سلولز با وزن مولکولی بالا کارایی ضخیم شدن بالایی دارد. برای محلول غلظت یکسان، پلیمرهای با وزن مولکولی مختلف ویسکوزیته متفاوتی دارند. رابطه بین ویسکوزیته و وزن مولکولی را می توان به صورت زیر بیان کرد، [η]=2.92×10-2 (DPn) 0.905، DPn میانگین درجه پلیمریزاسیون است. برای دستیابی به ویسکوزیته هدف، اتر سلولز با وزن مولکولی کم باید به مقدار زیاد اضافه شود. ویسکوزیته آن کمتر به نرخ برش وابسته است. ویسکوزیته بالا برای رسیدن به ویسکوزیته هدف نیاز به افزودن کمتری دارد. ویسکوزیته با راندمان ضخیم شدن تعیین می شود. بنابراین برای دستیابی به یک قوام خاص، باید مقدار مشخصی اتر سلولز اضافه شود (غلظت محلول) و ویسکوزیته محلول باید تضمین شود. دمای ژل شدن محلول نیز با افزایش غلظت محلول به صورت خطی کاهش می یابد و پس از رسیدن به غلظت معین در دمای اتاق ژل می شود. HPmc غلظت ژل شدن بالاتری در دمای اتاق دارد.
قوام را می توان با انتخاب اندازه ذرات و انتخاب اترهای سلولزی با درجات مختلف اصلاح تنظیم کرد. به اصطلاح اصلاح، وارد کردن درجه خاصی از جایگزینی هیدروکسی آلکیل در ساختار اسکلت mc است. با تغییر مقدار جایگزینی نسبی دو جایگزین، یعنی مقادیر جایگزینی نسبی DS و ms متوکسی و هیدروکسی آلکیل که اغلب می گوییم. با تغییر مقدار جایگزینی نسبی دو جایگزین، الزامات برای خواص مختلف اترهای سلولزی به دست می آید.